Teraz

"Teraz" kropelkę chciałbym uchwycić
Móc namalować nią obraz na płótnie -
Człowieka, który na innych krzyczy,
wszczynając swymi słowami kłótnię.
Uwiecznić, jak na "nikona" matrycy
wilgoć powietrza, szarość za oknem,
pęd autobusu, blask lamp przy ulicy,
i zapach betonu, kiedy namoknie.
Pary z ust użyłbym zamiast bieli,
zbrudzonej lekko silnika warkotem,
kłębiastym wzorem bym płótno zaścielił,
a potem okrasił uśmiechów złotem.
Narzędzia niemal widzę w mych rękach:
szum szeptów niech służy za pędzel,
paletą będzie brunetki powieka,
a podobrazie utkam czym prędzej
z tego skupienia, gdy człowiek czeka,
aż znowu telefon zabrzęczy cichutko,
dając tym samym dyskretnie sygnał,
że ktoś przesyła wiadomość krótką.

"Teraz" kawałek chciałbym mieć w ręce,
móc do kieszeni schować choć trochę -
maleńką grudkę - nie trzeba mi więcej,
lecz oto znika, staje się prochem.
Nie ma już tego, co było przed chwilą
zniknęło w falbanach zasłony przeszłości,
a na tym miejscu kolejnych chwil milion
do miana "Teraz" pretensje swe rości.

.

Uwielbiam czuć, że jesteś tuż obok,
że cieszysz się, gdy ja się śmieję,
że jesteś ze mną gdy idę drogą,
gdy słońce świeci i z nieba deszcz leje.

Wspaniale mi się z Tobą rozmawia,
Ty jeden rozumiesz mnie w stu procentach
gdy chcę się spotkać to nie odmawiasz,
gdy jestem w potrzebie to o mnie pamiętasz.

Lubię gdy serca mego dotykasz,
wskazujesz porę i miejsce by działać
i choć czas z Tobą tak szybko umyka,
to radość w mym sercu jest potem trwała.

Ale najbardziej lubię Cię słuchać-
kiedy przychodzisz do mnie nad ranem,
swym słowem karmisz mojego ducha
do życia mego przynosi zmianę.

List

Jezu,
chcę ci dać me serce,
przyjmij je ode mnie, proszę.
Weź je, a dam jeszcze więcej -
wszystko u stóp Twoich złożę.
Dam Ci klucz do mego świata -
myśli mych krainę dziką -
pragnę byś tam w końcu władał,
aby każdy szept ucichnął,
by Twój pokój zapanował,
łaski Twej strzeliły zdroje,
niechaj serce, oraz głowa
wespół z duszą będą Twoje.

Róża

Piękna Różo, w sadzie jabłoni,
Jedyny Kwiecie wśród innych bezmiaru...
Tak uwielbiałem kiedy w mej dłoni
miałem Twe płatki - gdy z siłą pożaru,
kolorem miłości mą duszę grzałaś,
Byłaś jak muza dla mych fantazji,
mym panaceum na troski się stałaś
I choć deptałem Cię tyle razy,
Ty z każdym dniem dawałaś mi więcej.
w czerwieni płatków klejnot bez skazy-
kobiece, szczodre serce....
Nagle odeszłaś, choć wciąż jesteś blisko,
odsuwasz od siebie dziś moje dłonie.
I zrozumiałem, że tracę to wszystko.
a wina leży po mojej stronie.

Niczym dym muskasz mą skórę -
tak delikatnie, łagodnie, czule.
Dotykiem serce wzburzone koisz...
Uwielbiam czas, gdy obok stoisz.
Oplatasz, chcąc w sobie zanurzyć,
swą obecnością na pył rozkruszyć
me ciało i duszę- moje istnienie,
by je oczyścić i dać odpocznienie...