Widzę Ducha:
przepastną głębinę
Bożej Świątyni.
On wysłuchał
złamaną dziewczynę,
dym z ofiary uczynił.
Podniósł oczy
wejrzał na serce -
Niech się stanie!
W jedno złączył
łaski siewcę
z Bożym wołaniem.
11 lat temu
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
To chyba najlepszy Twój wiersz Marcin. Przysięgam. Lekkość formy z głębią treści. Jestem pod wielkim wrażeniem.
OdpowiedzUsuńwiersz w mym sercu pobudził drżenie ^^
OdpowiedzUsuńach! przez przypadek zajrzałam tutaj.
OdpowiedzUsuńNie miałam pojęcia, że piszesz wogóle.
Nie miałam pojęcia,że piszesz tak cudownie.
Ten wiersz przypomina mi troche moja wlasna historie sprzed 3lat...
obserwuje.
Lali.
a tu jest mój prawdziwy ślad. poprzedni to mała pomyłka
OdpowiedzUsuń